Minohiki

Minohiki - wzorzec PZHGRiDI.

Pochodzenie
Kultowa, mająca swoją liczącą ponad dwieście lat historię, japońska rasa. W okresie upadku szogunatu (połowa XIX wieku) kury te osiągnęły już pełny rozwój. W sierpniu 1940 roku zostały uznane w Japonii za Żywy Pomnik Przyrody. Sprowadzone po raz pierwszy do Europy pod koniec XX wieku przez Knuta Roedera do Niemiec, a następnie w latach 2005 - 2006 przez Stanisława Roszkowskiego do Polski.

Cechy użytkowości
Kury nie mają praktycznie żadnego znaczenia gospodarczego.

Wrażenie ogólne
Kura o spokojnym, zrównoważonym charakterze. Wyróżnia się piękną, zharmonizowaną, pełną dostojeństwa, dumną postawą. Oprócz sylwetki, jej cechami charakterystycznymi są: odmiana grzebienia orzeszkowego, jaka nie występuje nigdzie indziej, określonego w Japonii jako czarka na sake (sakazuki), pióra siodła dotykające podłoża oraz pióra ogona ścielące się po ziemi. Stąd nazwa minohiki, gdzie"mimo" oznacza przeciwdeszczową pelerynkę, ale także określenie piór siodła, a "hiki"(od hiku) - ciągnąć się.

  

Cechy rasowości koguta

Głowa: mała, zaokrąglona.

Dziób: średniej długości, żółty; czasem z nieznacznymi rogowatymi przebarwieniami u nasady grzebienia.
Grzebień: duży, orzeszkowy, szczególnego rodzaju, w kształcie połówki orzecha włoskiego; w idealnej postaci z charakterystycznym wklęśnięciem w środku.
Oczy: wyraziste, od pomarańczowej do czerwonej barwy, w zależności od odmiany barwnej.
Policzki: czerwone.
Zausznice: średniej długości, podłużne, gładkie, czerwone.
Dzwonki: małe lub średniej wielkości, płynnie przechodzące w niewielką wamę.
Szyja: długa.
Tułów: owalny, wydłużony, lekko opadający, zwężający się ku tyłowi.
Ramiona: niezbyt szerokie.
Grzbiet: długi, niezbyt szeroki, stopniowo zwężający się; z płynnym przejściem w ogon.
Siodło: z wąskimi i długimi piórami dotykającymi podłoża.
Pierś: podniesiona, niezbyt zaokrąglona.
Brzuch: słabo rozwinięty, częściowo zakryty przez bardzo liczne pióra siodła.
Skrzydła: średniej długości , przylegające, częściowo zakryte przez pióra siodła.
Ogon: długi i pełny; w pełni wykształcony, długości od 0,7 do 0,9 m; u młodych ptaków osadzony pod kątem nie większym niż 25 stopni, a u starszych, z w pełni wykształconymi piórami, prawie poziomy; tworzy płynne przejście z grzbietem; białe znaczenia w 3 - 4 piórach u starszych osobników dozwolone.
Uda: wydłużone, delikatne, mocno upierzone.
Skoki: średniej długości, delikatne, pokryte niewielkimi łuskami, żółte.
Palce: średniej długości, delikatne, mocno rozstawione.
Upierzenie: przylegające, obfite; pióra siodła oraz grzywy bardzo liczne, wąskie i długie.

Cechy rasowości kury
Bardzo długiej i smukłej budowy. Z długim i wąskim ogonem noszonym pod kątem 15 stopni. Duże pokrywy ogonowe powinny sięgać końca sterówek.

Duże błędy cech rasowości
Krótki tułów. Mocna budowa ciała. Ubogi w pióra, osadzony do góry ogon. Pióra siodła zbyt krótkie lub ścielące się więcej niż 3 - 4 cm po podłożu. Mały, słabo wykształcony grzebień.

Odmiany barwne
- biała
- kuropatwiana brązowa
- srebrzystoszyja
- złocistoczerwona z czarnym ogonem

Masa ciała: kogut - 2100 - 2500 g, kura - 1400 - 1600 g.

Nieśność roczna: 60 jaj.

Masa jaja: 40 g.

Barwa skorupy jaja: jasnobrązowa.

Rozmiar obrączki: kogut - 16, kura - 15. 

   

design by sherin